Türkiye’de ve Suriye’de Değişimin Kökeni


Uzun zamandır kendimi bir şeyler yazmamaya ikna etmeye çalışıyor ve bu süreçte olayları uzaktan takip edeyim ve hatalarımı usulca düzelteyim diyordum. Hep aranızdaydım. Tartışmalarınıza, olaylara yaklaşımınıza tanık oluyor, sadece izlemekle yetiniyordum. Dönen mevzular, mevzulara gösterilen tepkilerin hep aynı olduğunu gördüm. Birçok gelişmeye Şer-i Şerif’in çizdiği pencereden değil, etrafımızı çepeçevre kuşatan ve her gün daha da garibi haline geldiğimiz mahalle baskısının getirdiği psikolojiyle baktığımızı gördüm.

Evet, Türkiye’deki cihadi cemaatlerin büyük çoğunluğu 10 yıl hatta 5 yıl önceki anlayışlarının çok uzağındalar. Birçoğu 5 yıl önce kırmızıçizgi olarak gördüğü hassasiyetleri artık aşırılık olarak nitelendiriyor. Ve bu durum garibi olduğumuz şu âlemde garipliğimizi daha da katmerleştiriyor. Artık uğruna gençliğimizi verdiğimiz ve bundan inanılmaz gurur duyduğumuz menhecimizi tağutlardan değil, mücahid (!) abilerimizden korumaya çalışıyoruz! Ve bu bizi öncekinden daha ağır bir yükün altına sokuyor.

15 yıl süren AKP iktidarı -son birkaç yılını saymazsak- cihadi cemaatler de dâhil bütün İslamcılara çok rahat bir davet ortamı sağladı. Daha önceleri ev derslerinde, gizli kapaklı konuştuğumuz konuları derneklerde, en yüksek perdeden seslendirmeye başladık. Evet, bu birçok yönüyle iyi bir şeydi. Davet eskiye oranla birkaç kat hızla yayılıyordu. Fakat cemaatler bu rahatlığın getirdiği tehlikeyi sezemediler. Daha önce kaybedecekleri bir şeyleri olmayan insanlar bedel ödemeye hazırlardı. Bu nedenle hak en üst perdeden söyleniyor, kişinin yürüdüğü yolda yalnız kalması sıdkının delili sayılıyordu. Baskılar, işkenceler, kelepçeler, gözaltılar kimseyi yıldırmıyordu.

Sonra dernekleşmenin, dünya nimetlerinin önlerine sonuna kadar serilmesiyle birlikte daha önce vazgeçemeyecekleri hiçbir şeyleri olmayan insanların artık bir şeyleri olmaya başladı. Davetlerinin büyümesinden elbet rahatsız olunuyordu. 90’lı yılların vahşi üslubuyla değil, 21. yüzyılın medeni üslubuyla tehdit edilmeye devam ediliyorlardı. Eskiden olsa bu tehditleri önemsemez, yollarına devam ederlerdi. Oysa şimdi iş karmaşıklaşmış işin içine birçok faktör birden girmişti.

Bu durum onlarda bir ikileme yol açtı: Kendimizi aynı şekilde ifade etmeye devam edersek yaşadıklarımızı aynısıyla yaşayacak, tırnaklarımızla kazıyarak elde ettiğimiz kazanımlarımızı tekrar kaybedeceğiz. Menhecimizi değil üslubumuzu değiştirirsek kazanımlarımızı koruyacağız.

Menheclerini değil üsluplarını değiştirmeye niyetlenerek girdikleri yolda kendilerini bekleyen bir yığın mevzu vardı. İnsanlar kendilerine 10 yıl önce tartıştıkları konular hakkında sorduklarında yapılarını koruma, tekfirci damgası yememe adına insanlara yumuşattıkça yumuşattılar. İlk başta kendileri bu yumuşatmayla birlikte eski anlayışlarını koruyorlardı. Sonra kendilerine yumuşattıkları insanlardan müteşekkil koca bir tabanları oluştu. Bu tabanları artık sert söylemlerden rahatsız oluyor, 10 yıl önceki hassasiyetlerini ‘aşırılık’ olarak nitelendiriyordu.

Abilerimizi yolun tam burasında bekleyen yeni bir ikilem vardı: Ya yolun tam burasında hata yaptıklarını itiraf edip kendilerine format atarak eskiye döneceklerdi ki bu sayısı 10’u bulan derneklerinin kapatılması, altlarındaki arabaların, daveti daha rahat yapabilmek için (!) oturdukları lüks dairelerin ellerinden gitmesi, 3 kişinin ancak sığabildiği F Tip’lerine geri dönüş anlamına gelebilirdi. Ya da cemaatleri ile birlikte girdikleri yolda cemaatin istediği şekilde yol almaya devam edeceklerdi. Cemaatlerin dününü ve bugününü bilenler abilerimizin tercihlerini neyden yana yaptıklarını rahatça görebilirler. Şeytan bu, binlerce yılın tecrübesine sahip, bir günde ökçeleri üzere dönderir mi adamı? Nasıl yoldan çıkarmıştı kavm-i Nuh’u? Resim çizmeyi basit gösterme kapısından girmiş, çok azı müstesna topyekûn putlara tapar hale getirmişti.

Şimdi aynı tecrübeyi aynı şekilde yaşıyoruz. Dün tevhid dediği mevzulara şimdi tekfir diyen abilerimiz bizi; adına maslahat, adına daveti muhafaza etme, adına toplumu ürkütmeme dedikleri suretleri tazim etmeye zorluyorlar. Ve hakikatte menhecimizi, davetimizi değil; koltuklarını korumak istiyorlar!

Yanlarında tağutlardan bahsettiğinizde birçoğunun yüzünün ekşidiğini görüyorsunuz. Kimi tağutların dünyevi faziletleri zikredildiğinde mutlu olduklarını, hatta bire bin kattıklarını, birin bin misli olan cürümlerinden sadece birkaçını zikrettiğinizde ise göğüslerinin daraldığını, sizi bir kaşık suda boğmak istermişçesine baktıklarını görüyorsunuz.

Sonra tabi aynı olaylar sadece cephe gerisinde, dünyayla haşır neşir olan cemaatlerin değil, bizatihi Cihad sahalarındaki cemaatlerin de başına geliyor. Birçoğunun adına; “bütün dünyayı karşımıza almayalım, cihadımıza zarar vermeyelim” maslahatlarıyla (!) önce kâfir devletler ve onların liderleriyle iyi geçindiklerini görmüşsündür. Önce iyi geçindikleri devletlerden gelen masum (!) yardım taleplerini kabul ediyor, sonrasında ise yardım aldıkları devletlerden emir almaya başlıyor, binlerce üyelerinin kanlarına basarak yükseldikleri koltuklardan cihad ve mücahidler üzerine pazarlıklar yapıyorlar.

Şeriatla hükmetmeyi kırmızıçizgileri olarak belirleyerek yola çıkan, bayrağında kelime-i Tevhid’i dalgalandıran AHRAR-U ŞAM EL İSLAMİYYE’nin, birkaç yıl içinde Kelime-i Tevhid’ten arındırılmış, Fransız modeli bayrağa ve İslamiyye lafızlarının soyutlanmış yeni bir kalıba nasıl girdiğini incelemek muhakkak ki ileride aynı hatalara düşmemek için üzerinde uzunca düşünmemiz gereken mevzulardandır.

Cephe gerisindeki abilerimiz nasıl ki yedikleri haltları örtmek için sürekli aşırılardan bahsediyorlarsa, onlar da aynı şekilde bir yandan cihadın ve mücahidlerin kazanımlarını satıyorlar diğer yandan da cihadın bu hale gelmesinin bütün suçunu aşırıların üzerine atıyorlar. Evet, aşırıların çıkardığı fitne ile birlikte cihad çok büyük bir darbe yedi. Fakat şimdi aşırılar onlar için çoğu kimsenin fark edemediği bir can simidine dönüştü. Aşırılar diyerek tağutların kucağına koşuyor, aşıralar diyerek en rezil anlaşmaların altına imza atıyorlar.

Aşırılar, bütün dünyanın bastırmasına, aynı anda vurmasına rağmen Musul, Rakka gibi şehirlerini aylarca savundular. Biterken onları da bitirdiler. Bütün suçu aşırılara atanlar ise Halep’i 1 ay bile savunmadılar. Birçoğu tuttuğu noktaları neredeyse tek mermi atmadan bırakıp kaçtı. Önce yardım sonra emir aldıkları efendilerinin emriyle, efendilerinin milli çıkarlarını korumak için açtıkları savaşlarda 200 dolara çalıştırılan gayrı resmi askerler oldular.

Ey kardeşlerim, kuzu görünümündeki kurtların sizi aşırılıkla, hikmetsizlikle suçlamalarına aldırmayın, Allah’ın yardımıyla muvahhid âlimlerin izi sıra yürümeye devam edin. Vallahi onlar size aşılar diyerek kendi gevşekliklerini, hikmetsiz diyerek ise yedikleri haltları örtbas etmek istiyorlar.

Ey kardeşlerim, Vallahi tarihte eşi benzeri olmayan bir süreçten geçiyoruz. Allah Subhanehu çok büyük olayların arifesinde yüce nefislerin tezkiyesini tamamlamak, zayıf karakterli, basit insanları yoldan ayıklamak için imtihanı şiddetlendiriyor. Dünya topyekûn bir şekilde üzerimize toplanmışsa bizim yapmamız gereken reel politiği gözetmek değil, sahabenin dediği gibi: “Bu Allah’ın ve Resulü’nün bize va’d ettiğidir. Allah ve Resulü doğru söylemiştir” demek olmalıdır. Bunlar gecenin bir yarısı alelacele yazdıklarımdır. Doğrular Rahman’dan, yanlışlar ise nefsimden ve Şeytan’dandır. Vesselam.

Yazan: Salih Seriyye

Yazılış tarihi 2017 Temmuz ayı

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Halis Bayancuk'un Ebu Hanzala'ya Yaptığı Reddiye'ye Ufak Bir Dipnot

BİR ŞARLATANIN ÖYKÜSÜ

Suriye Güncesi (11)